In de les en herfstvakantie gewerkt aan de posterschetsen.
Ik had door dat ik steeds langer aan de posters ging werken. Het waren geen schetsen meer, maar al bijna uitgewerkte posters. Ik besloot de laatste poster daarom weer iets sneller en simpeler te houden.
De posters zijn krantenkoppen over de Climate Crisis. De situatie van deze crisis is best chaotisch en dat is iets dat ik graag duidelijk in de poster terug wil zien. De ene poster is, wat dat betreft, beter dan de andere.
Ik had bij deze opdracht veel ideeën maar ze kwamen er op de een of andere manier niet uit.
Na een beetje te hebben gestruggeld kwam ik met twee tekeningen.
De derde tekening heb ik later gemaakt, na aan mensen te hebben gevraagd waar ze aan denken bij de titel van deze opdracht. Ik had heel erg het gevoel dat ik de gezichten van mensen/planten moest tekenen. Ik kwam in eerste instantie niet op het idee om juist een ander deel te tekenen.
Wekkertje zetten en wegwezen.
Op de een of andere manier lukte het om buiten mijn woonwijk te komen. Normaal gesproken hoor je alleen maar auto’s om ons blok heen.
Toevallig kwam ik uit bij mijn oude basisschool, waar op dat moment niemand was. Op het schoolplein staat zo’n groot speeltoestel/kasteel en omdat ik daar zelf ook herinneringen aan heb, besloot ik die te proberen na te tekenen. Dat was natuurlijk moeilijker dan ik dacht.
Na een schets besloot ik toch het schoolplein zelf te tekenen. Dit was niet perse makkelijker. Er is 1 tekening waar ik compleet langs een boom heen heb gekeken en later pas denk: “oh, daar ergens hoort nog een boom.”
De twee tekeningen die ik nog heb gemaakt zijn redelijk simpel, maar zegt genoeg over het schoolplein. Het lijkt een heel stil schoolplein.
Het was ook heel stil, tot er na ongeveer 20 minuten een groep kinderen naar buiten kwam rennen.
Toch niet zo stil meer, maar wel erg gezellig 😉
