Maartje Lansen

Twee keer hebben we model geboetseerd. Dit was voor mij redelijk nieuw. Vorig jaar hebben we wel model getekend, maar boetseren is toch anders. De eerste les besloot ik de alleen de schouders en het hoofd te boetseren. Ik begon best wel lekker, met klei werken vind ik leuk dus ik vermaakte me wel. Het was wel moeilijk om iets goed na te kunnen boetseren.

De les erop heb ik gekozen in te zoomen op een detail van het lichaam. specifiek: de voeten. Het was wederom lastig om deze realistisch te krijgen, zeker omdat het model niet perse stil zat. Ik ben wel blij hoe de voeten er uit zien.

Tijdens atelier heb ik ook allebei deze beelden geglazuurd. Op het hoofd wilde ik met iets van groen glazuur doen, Het wordt uiteindelijk namelijk in mijn tuin geplaatst. Doordat ik wist in welke omgeving ik het wilde plaatsten, is het ook makkelijker geweest om te bepalen hoe ik het wilde glazuren.

De voeten waren iets moeilijker. Ik wilde het iets simpeler houden en ik heb uiteindelijk besloten om de voeten te laten passen bij het hoofd. Daarom heb ik alleen groene “nagellak” op de voeten aangebracht.

Het idee was eerst om een tafeltje te maken dat leek op de gebouwen in Zaandam. De manier waarop die huizen van de buitenkant er uit zien, lijkt het alsof ze gewoon zijn opgestapeld. Zoiets wilde ik meenemen naar dit tafeltje. Daarnaast wilde ik iets met boeken doen. Ik wilde eerst de complete bovenkant maken van boeken, in de zin dat het letterlijk een boekentafeltje werd.

Uiteindelijk is het iets anders verlopen. De poten hebben die invloeden van Zaandam, maar het blad heb ik iets anders uitgevoerd. Een houten plaat heb ik bekleed met bladzijdes uit een boek, verder heb ik er gleuven in weten te krijgen. Op deze manier kan je er boeken in hangen en uithalen. Door in het midden van het blad een soort doorkijkje te maken kan je de kaften van de boeken ook zien hangen aan de onderkant.

Als ik naar het tafeltje kijk, is het eigenlijk een soort nostalgisch tafeltje geworden voor mij. Sommige boeken die ik heb gebruikt brengen bepaalde herinneringen naar boven. Bijvoorbeeld het sprookjesboek waaruit ik vroeger ben voorgelezen, en het geheugenboek waar ik zelf uit heb gelezen. Het tafeltje is klein en laag, maar dat lijkt te passen bij het idee dat ik me hier even klein door voel.

gewoon een concept

De verzameling die ik mee had naar de academie bestond uit allerlei verschillende types Renaults. Het zijn vooral de Renaults 4 en F6. Alleen dan de miniatuur versies van de auto natuurlijk.
Samen met Sharon, Lisanne, Anne en later Caja heb ik een aantal foto’s kunnen maken. We hebben bijvoorbeeld een paar keer de verzameling in een categorie neergelegd. Eerst een keer op kleur, daarna op “textuur”/”gevoel”.

Na enige feedback, hebben wij iets groter gewerkt. Niet meer plat op een witte ondergrond maar juist in de ruimte.

Met de zitzakken die in het atrium lagen, hebben we ook het een en ander kunnen doen.

Met mijn autootjes hebben we ook een paar leuke dingen kunnen doen. Een kruispunt met een ongeluk, een parkeergarage op de trappen en op een helling een autoweg.

Als laatste heb ik weer met de trap gewerkt. Een soort zelfde idee als de parkeergarage. Alleen dan werkend met de helling (zonder filmpje). Dit werk is mijn favoriete omdat het groot is en de ruimte daadwerkelijk gebruikt.

Voor de opdracht familieportret moesten wij iets meenemen dat kan staan voor een familieportret. Gezien wij, mijn vader, moeder en tweelingbroer, vroeger veel hebben gekampeerd dacht ik aan een tent. Geluk bij een ongeluk hadden wij een tent die kapot is, dus deze mocht ik meenemen.

Dit is de eerste keer dat ik groot werk. Meestal kies ik er voor om klein te werken. Niet eens bewust, dat is gewoon iets wat vanzelf gebeurt. Deze keer gebeurde het groot werken ook vanzelf. Omdat een tent best wel groot is, ging het eigenlijk al vanzelf om groter te werken.

Gezien de uitwerking van deze opdracht niet perse over het thema moest gaan, heb ik daar in het begin helemaal niet over nagedacht. Later echter, na het er met klasgenoten over te hebben gehad, kwam ik tot de conclusie dat het toch wel een beetje bij een familieportret past.

Ik heb er voor gekozen om de binnen-tent buiten te hangen, naast de buiten-tent. Ik vind dat beter werken omdat er een soort contrast ontstaat. zo is er ook een contrast in onze familie. Al denk ik dat je dat over elk gezin wel kan zeggen.

Zoals ik een binnen- en een buiten-tent heb gebruikt, zie je bij elk gezin een “binnen”- en een “buiten”-kant. Dat wat mensen weten over de familie, dat waar we voor kiezen om te laten zien. Alleen wanneer je de binnen tent naar buiten haalt, lijken het twee totaal verschillende tenten. Ik denk dat je zoiets bij veel gezinnen en families kan betrekken. Dit is dus niet mijn familie specifiek, maar meer het concept gezin en familie. Het gebeurt overal.

Nadat we foto’s hebben opgezocht van voorwerpen die lijken op gebouwen, of gewoon gebouwen die er leuk uit zien, hebben Inge en ik besloten samen te werken.

Met piepschuim en foambord hebben we een soort futuristisch gebouw gemaakt. Voor zowel Inge als mij, voelde dit gebouw als een soort hotelachtig gebouw dat past in een stad uit de toekomst.

Het is echter geïnspireerd door de gebouwen in Zaandam.

Inge en ik hebben samen hele gave foto’s gemaakt in de studio en hebben daarmee alle kanten van ons gebouw kunnen vastleggen. Inge heeft er daarna een giften van gemaakt.

Inge en ik hebben nagedacht over een titel van het werk. Gezien wij het dus een huis uit de toekomst vinden, dachten wij aan een jaartal.

Het jaartal dat wij hebben gekozen heeft niet een symbolische betekenis, het is simpelweg een jaartal uit de toekomst.

De titel van het werk is dus: 2158

Deze les was ik een beetje ziekjes. In het begin van de les was ik er wel, en hebben Jeroen en ik heel fijn samen kunnen werken. Ik heb ook 1 grappige proces foto kunnen maken.

Halverwege de dag ben ik naar huis gegaan. Ik was namelijk zo ziek, dat ik niet kon verder helpen.

Ik heb wel individueel nagedacht over een titel, maar gezien ik hem zelf niet heb afgemaakt, voelt het niet alsof ik het beeld helemaal eigen heb gemaakt. Deze heb ik voor mezelf dus titelloos gelaten.