Maartje Lansen

Ik kwam heel random op het idee eigenlijk, ik zag gewoon ergens een review op google.

De review is echter iets waar ik wat mee wil doen. Je vindt overal reviews over, films, boeken, restaurants en winkels. Dat laatste is iets waar ik wat mee wil doen.

Toen ik deze zomer bij een Primera werkte, keek een van mijn collega’s regelmatig bij de google-reviews van de winkel. Niet omdat hij ze zo enorm belangrijk vond, maar gewoon omdat hij nieuwsgierig was. Nu hechtte deze collega inderdaad niet zoveel waarde aan meningen van anderen over de winkel waar hij werkte. Maar mij viel op dat sommiGe reviews best wel hard kunnen zijn. Mensen delen hun keiharde mening alsof er geen mensen echter de bedrijven zitten, maar emotieloze robots die wel tegen een belediging kunnen. Sommige reviews zijn echt onaardig, terwijl andere duidelijk gewoon een slechte ervaring hadden bin de winkel.

Ik ben gaan zoeken naar reviews, het liefst de meest slechte reviews. Ik kijk niet naar de waarheid achter de reviews, gewoon naar de sterren die de winkel krijgt en de stukken tekst die deze ster toelichten.

Een link naar de complete serie:

Ik had een beetje moeite om met de laatste serie te beginnen. Ik wist niet wat voor thema of onderwerp ik kon gebruiken voor 1 schilderij, laat staan 3 schilderijen. Daarnaast hadden we een groot doek zelf in elkaar gezet ik wilde niet zomaar iets doen. Met hulp van Wafae , mijn beeldarchief en interesses, kwam ik uit op een soort duinlandschap. daarbij wilde ik iets onrealistisch doen omdat ik net een serie realistische schilderijen had afgerond. De film Dune, gebaseerd op het gelijknamige boek inspireerde mij om iets met de hemel te doen. Dus een soort buitenaardse voorstelling van planeten en manen hangt nu boven een woestijn met een eenzaam tentje.

Het tweede schilderij in de serie moest bij het grote doek passen. Ik wilde dit wat simpeler aanpakken. Het doek was namelijk veel kleiner. Daarom koos ik voor een “simpel” duinlandschap dat oneindig lijkt.

Het laatste schilderij was weer iets moeilijker voor mij. Ik begon namelijk op dezelfde manier als de eerste twee doeken. Met de zandduinen. Hierdoor leek het heel snel bijna hetzelfde. Ik wilde wat anders, maar kon niet goed bedenken wat. Ik had al een put op de voorgrond geschilderd met het idee dat er iets verwaarloosd in de woestijn is. Na wederom weer wat advies van wafel en het bekijken van wat foto’s van ouders werk kwam ik op het idee om een grote paardenbloem uit de put te laten groeien. Door dit te doen, past het weer beter bij het eerste, grote doek. het is weer onrealistischer vergeleken met het tweede kleine doek, maar past wel bij de serie

2D dit semester – reflectie

Ik heb het erg naar mijn zin gehad dit semester. Waar vorig jaar vooral ging om het leren van technieken, ging dit jaar meer om het vinden van een eigen inspiratiebron. Ik heb daar in de eerste paar weken een beetje moeite mee gehad. Om de een of andere reden vind ik het moeilijk om een eigen plan te trekken en het proces mij te laten leiden. Vooral bij de zwart wit serie kreeg ik het gevoel dat ik schilderde wat goed voelde, zonder dat ik al te veel twijfelde of ik het een of het ander moest doen. Ik keek wel waar de schilderijen naar leidden. Uiteindelijk is die serie ook mijn favoriet geworden, qua techniek, proces en concept. En het leukste vind ik dat het concept vanzelf ontstond.

Twee keer hebben we model geboetseerd. Dit was voor mij redelijk nieuw. Vorig jaar hebben we wel model getekend, maar boetseren is toch anders. De eerste les besloot ik de alleen de schouders en het hoofd te boetseren. Ik begon best wel lekker, met klei werken vind ik leuk dus ik vermaakte me wel. Het was wel moeilijk om iets goed na te kunnen boetseren.

De les erop heb ik gekozen in te zoomen op een detail van het lichaam. specifiek: de voeten. Het was wederom lastig om deze realistisch te krijgen, zeker omdat het model niet perse stil zat. Ik ben wel blij hoe de voeten er uit zien.

Tijdens atelier heb ik ook allebei deze beelden geglazuurd. Op het hoofd wilde ik met iets van groen glazuur doen, Het wordt uiteindelijk namelijk in mijn tuin geplaatst. Doordat ik wist in welke omgeving ik het wilde plaatsten, is het ook makkelijker geweest om te bepalen hoe ik het wilde glazuren.

De voeten waren iets moeilijker. Ik wilde het iets simpeler houden en ik heb uiteindelijk besloten om de voeten te laten passen bij het hoofd. Daarom heb ik alleen groene “nagellak” op de voeten aangebracht.

Het idee was eerst om een tafeltje te maken dat leek op de gebouwen in Zaandam. De manier waarop die huizen van de buitenkant er uit zien, lijkt het alsof ze gewoon zijn opgestapeld. Zoiets wilde ik meenemen naar dit tafeltje. Daarnaast wilde ik iets met boeken doen. Ik wilde eerst de complete bovenkant maken van boeken, in de zin dat het letterlijk een boekentafeltje werd.

Uiteindelijk is het iets anders verlopen. De poten hebben die invloeden van Zaandam, maar het blad heb ik iets anders uitgevoerd. Een houten plaat heb ik bekleed met bladzijdes uit een boek, verder heb ik er gleuven in weten te krijgen. Op deze manier kan je er boeken in hangen en uithalen. Door in het midden van het blad een soort doorkijkje te maken kan je de kaften van de boeken ook zien hangen aan de onderkant.

Als ik naar het tafeltje kijk, is het eigenlijk een soort nostalgisch tafeltje geworden voor mij. Sommige boeken die ik heb gebruikt brengen bepaalde herinneringen naar boven. Bijvoorbeeld het sprookjesboek waaruit ik vroeger ben voorgelezen, en het geheugenboek waar ik zelf uit heb gelezen. Het tafeltje is klein en laag, maar dat lijkt te passen bij het idee dat ik me hier even klein door voel.

Op twee verschillende maten doeken moesten we de serie afmaken. Ik ben begonnen met een klein vierkant doek. Ik heb foto’s uit mijn beeldarchief gebruikt als inspiratie. Twee foto’s heb ik als het ware overlapt. Hier door lijkt het alsof de handen een stapel brieven vast houdt.

Doordat de handen de brieven een koesterende manier vasthouden vond ik het wel passen bij het thema dat ik bij de andere twee schilderijen ook al gebruikte. Het ziet er uit als deel van een soort rouwproces. Het koesteren van iets je nog hebt van iemand die me verloren hebt. Iets dat je nog aan diegene helpt herinneren.

Het was op dit moment dat ik me ook realiseerde dat het begrip rouw niet perse te maken hoeft te hebben met iemand die is overleden. Iets dat ik wel bij een van de eerdere schilderijen heel sterk voelde. Dit schilderij voelde als een heel ander soort rouw/verlies.

Hierna ben ik begonnen met een groter schilderij. Bij deze wil het de serie een beetje rond maken. Maar het lukte in het begin niet helemaal om iets te vinden dat ik wilde schilderen. Ik wist dat ik weer een hand wilde schilderen omdat ik daar nogal gefascineerd mee ben. Maar verder? Na een aantal verworpen ideeën die allemaal niet goed voelde, kwam ik uit op gewoon een hand.

Een hand en daar om heen twee cirkels en een aantal streepjes. Om hem weer te laten aansluiten bij de andere schilderijen. En ook omdat het bij dit schilderij goed voelde om te doen.

Deze hand in verband met de rouw proces is weer net anders dan het kleinere schilderij. Waar die vorige ging over koesteren, gaat deze over het reiken naar iets dat ontastbaar is. Iets dat je mist. Iemand die je mist.

Dit is de eerste keer dat ik een serie heb gemaakt, waarbij ik het gevoel heb dat het echt een serie is. Die vier schilderijen versterken elkaar voor mijn gevoel echt.

Ik ben echt heel blij met hoe de serie er uit ziet. Ik ben er echt trots op.