Op twee verschillende maten doeken moesten we de serie afmaken. Ik ben begonnen met een klein vierkant doek. Ik heb foto’s uit mijn beeldarchief gebruikt als inspiratie. Twee foto’s heb ik als het ware overlapt. Hier door lijkt het alsof de handen een stapel brieven vast houdt.

Doordat de handen de brieven een koesterende manier vasthouden vond ik het wel passen bij het thema dat ik bij de andere twee schilderijen ook al gebruikte. Het ziet er uit als deel van een soort rouwproces. Het koesteren van iets je nog hebt van iemand die me verloren hebt. Iets dat je nog aan diegene helpt herinneren.

Het was op dit moment dat ik me ook realiseerde dat het begrip rouw niet perse te maken hoeft te hebben met iemand die is overleden. Iets dat ik wel bij een van de eerdere schilderijen heel sterk voelde. Dit schilderij voelde als een heel ander soort rouw/verlies.

Hierna ben ik begonnen met een groter schilderij. Bij deze wil het de serie een beetje rond maken. Maar het lukte in het begin niet helemaal om iets te vinden dat ik wilde schilderen. Ik wist dat ik weer een hand wilde schilderen omdat ik daar nogal gefascineerd mee ben. Maar verder? Na een aantal verworpen ideeën die allemaal niet goed voelde, kwam ik uit op gewoon een hand.

Een hand en daar om heen twee cirkels en een aantal streepjes. Om hem weer te laten aansluiten bij de andere schilderijen. En ook omdat het bij dit schilderij goed voelde om te doen.

Deze hand in verband met de rouw proces is weer net anders dan het kleinere schilderij. Waar die vorige ging over koesteren, gaat deze over het reiken naar iets dat ontastbaar is. Iets dat je mist. Iemand die je mist.

Dit is de eerste keer dat ik een serie heb gemaakt, waarbij ik het gevoel heb dat het echt een serie is. Die vier schilderijen versterken elkaar voor mijn gevoel echt.

Ik ben echt heel blij met hoe de serie er uit ziet. Ik ben er echt trots op.