Maartje Lansen

gewoon een concept

Een kleine schets.

Een idee

Op grijsbord hebben we aan de hand van 2 eigen gemaakte foto’s 2 schilderijen gemaakt. Ik heb twee foto’s gekozen die op mijn instagram staan. Een foto van een vlinder op lavendel en een foto van twee handen onder de zwarte verf.

Dit waren de resultaten aan het eind van de eerste les. Ik was nog niet klaar. De achtergrond was nog niet echt af. Na het vragen an feedback ben ik weer verder gegaan

Een soort zelfportret, gebaseerd op mijn eigen lichaam, maar zonder mijn hoofd. Omdat ik wist dat ik zwart-wit wilde werken, heb ik mijn foto met een zwart-wit filter en een 3×3 raster bewerkt.

Ik heb deze foto gebruikt vanwege het karatepak. Karate is een van mijn grootste passies. Dat pak vertelt dus al iets over mij. Het masker moest ook iets over mij vertellen. Dus om het plaatje af te maken heb ik de andere banden die bij karate horen gebruikt voor het hoofd. De twee banden die als het ware los van het hoofd waaien, zijn rood en blauw: de kleuren die horen bij wedstrijd karate.

Ik wil waarschijnlijk nog iets toevoegen wat er voor zorgt dat hij echt af is, want nu is het nog enigszins leeg. Tot nu toe ben ik er erg blij mee!

De verzameling die ik mee had naar de academie bestond uit allerlei verschillende types Renaults. Het zijn vooral de Renaults 4 en F6. Alleen dan de miniatuur versies van de auto natuurlijk.
Samen met Sharon, Lisanne, Anne en later Caja heb ik een aantal foto’s kunnen maken. We hebben bijvoorbeeld een paar keer de verzameling in een categorie neergelegd. Eerst een keer op kleur, daarna op “textuur”/”gevoel”.

Na enige feedback, hebben wij iets groter gewerkt. Niet meer plat op een witte ondergrond maar juist in de ruimte.

Met de zitzakken die in het atrium lagen, hebben we ook het een en ander kunnen doen.

Met mijn autootjes hebben we ook een paar leuke dingen kunnen doen. Een kruispunt met een ongeluk, een parkeergarage op de trappen en op een helling een autoweg.

Als laatste heb ik weer met de trap gewerkt. Een soort zelfde idee als de parkeergarage. Alleen dan werkend met de helling (zonder filmpje). Dit werk is mijn favoriete omdat het groot is en de ruimte daadwerkelijk gebruikt.

Voor de opdracht familieportret moesten wij iets meenemen dat kan staan voor een familieportret. Gezien wij, mijn vader, moeder en tweelingbroer, vroeger veel hebben gekampeerd dacht ik aan een tent. Geluk bij een ongeluk hadden wij een tent die kapot is, dus deze mocht ik meenemen.

Dit is de eerste keer dat ik groot werk. Meestal kies ik er voor om klein te werken. Niet eens bewust, dat is gewoon iets wat vanzelf gebeurt. Deze keer gebeurde het groot werken ook vanzelf. Omdat een tent best wel groot is, ging het eigenlijk al vanzelf om groter te werken.

Gezien de uitwerking van deze opdracht niet perse over het thema moest gaan, heb ik daar in het begin helemaal niet over nagedacht. Later echter, na het er met klasgenoten over te hebben gehad, kwam ik tot de conclusie dat het toch wel een beetje bij een familieportret past.

Ik heb er voor gekozen om de binnen-tent buiten te hangen, naast de buiten-tent. Ik vind dat beter werken omdat er een soort contrast ontstaat. zo is er ook een contrast in onze familie. Al denk ik dat je dat over elk gezin wel kan zeggen.

Zoals ik een binnen- en een buiten-tent heb gebruikt, zie je bij elk gezin een “binnen”- en een “buiten”-kant. Dat wat mensen weten over de familie, dat waar we voor kiezen om te laten zien. Alleen wanneer je de binnen tent naar buiten haalt, lijken het twee totaal verschillende tenten. Ik denk dat je zoiets bij veel gezinnen en families kan betrekken. Dit is dus niet mijn familie specifiek, maar meer het concept gezin en familie. Het gebeurt overal.

Nadat we foto’s hebben opgezocht van voorwerpen die lijken op gebouwen, of gewoon gebouwen die er leuk uit zien, hebben Inge en ik besloten samen te werken.

Met piepschuim en foambord hebben we een soort futuristisch gebouw gemaakt. Voor zowel Inge als mij, voelde dit gebouw als een soort hotelachtig gebouw dat past in een stad uit de toekomst.

Het is echter geïnspireerd door de gebouwen in Zaandam.

Inge en ik hebben samen hele gave foto’s gemaakt in de studio en hebben daarmee alle kanten van ons gebouw kunnen vastleggen. Inge heeft er daarna een giften van gemaakt.

Inge en ik hebben nagedacht over een titel van het werk. Gezien wij het dus een huis uit de toekomst vinden, dachten wij aan een jaartal.

Het jaartal dat wij hebben gekozen heeft niet een symbolische betekenis, het is simpelweg een jaartal uit de toekomst.

De titel van het werk is dus: 2158

Deze les was ik een beetje ziekjes. In het begin van de les was ik er wel, en hebben Jeroen en ik heel fijn samen kunnen werken. Ik heb ook 1 grappige proces foto kunnen maken.

Halverwege de dag ben ik naar huis gegaan. Ik was namelijk zo ziek, dat ik niet kon verder helpen.

Ik heb wel individueel nagedacht over een titel, maar gezien ik hem zelf niet heb afgemaakt, voelt het niet alsof ik het beeld helemaal eigen heb gemaakt. Deze heb ik voor mezelf dus titelloos gelaten.